اولين جشنواره کودکان و نوجوانان معلول امشب در پارک ملت (تهران) به پايان رسيد. من به اتفاق چند نفر از دوستانم در لحظات پاياني جشنواره آنجا بودم. البته قصد داشتم روز چهارشنبه بعد از ظهر را نيز آنجا باشم ولي متاسفانه فرصت فراهم نشد.

ايده اوليه و اصلي برگزاري اين جشنواره و کل برنامه‌هاي سه روزه آن و مديريتش را بچه‌هاي يک تشکل غير دولتي (NGO) فعال در زمينه مسائل فرهنگي، اجتماعي و زيست محيطي به نام "گروه ياد" به مديريت آقاي رفيع سروسامان دادند ولي مجري رسمي آن شهرداري منطقه 3 تهران بود که امکانات اجراي اين پروژه را در اختيار آقاي رفيع و يارانش گذاشت. بسياري از اعضاي گروه ياد در واقع عضو يک تشکل زيست محيطي به نام "بچه‌هاي آب" نيز هستند که من هم يکي از اعضاي آن هستم. اين تشکل البته فقط به موضوع آب و فرهنگ‌سازي در اين زمينه مي‌پردازد و فعلا به دليل مشکلات اجرايي مختلف در حالت رکود است و فعاليت چنداني ندارد - اميدوارم که اين تشکل دوباره جان تازه‌اي بگيرد.

"حرکت، شادي، زندگي" نام اولين جشنواره کودکان و نوجوانان معلول بود که در آن برنامه‌هاي متعددي پيش بيني شده بود و برخي از آنها به خوبي انجام شدند. اگر طي فاصله روزهاي هفتم تا نهم شهريور سري به پارک ملت ميزديد حتما غرفه‌هاي مربوط به تشکل‌ها و انجمن‌هاي مرتبط با معلولين را در انتهاي پارک مي‌ديديد، ضمن اينکه امشب به مناسبت مراسم اختتاميه جشنواره، بالاي قسمت پلکاني پارک و روبروي درياچه حدود بيست رديف صندلي چيده بودند و برنامه‌هايي در حضور مردم به روي صحنه رفت که سروصدايش در تمام پارک شنيده مي‌شد و حال و هواي خاصي را به اين پارک داده بود. اين جشنواره اولين برنامه از اين نوع در تهران - بلکه ايران - بود، هرچند که به دليل محدوديت امکانات، ابعاد وسيعي نداشت. به هرحال در نوع خودش جالب بود.

دوست داشتم من هم بتوانم به بچه‌ها در برگزاري اين برنامه کمک کنم و حتي قبلا به آقاي رفيع هم اطلاع داده بودم ولي او تمام مدت مشغول تدارک جشنواره بود و شايد پيشنهاد من را فراموش کرد. خودم هم به دليل مشغله کاري فراوان نتوانستم به موقع حاضر شوم و در نتيجه نتوانستم کمک کنم. به هرحال به همه دوستانم از جمله امير رفيع، برديا، ميرشاهي، مکبر، کيهان، ثابتي و ديگر بچه‌هايي که براي برگزاري اين جشنواره سنگ تمام گذاشتند خسته نباشيد مي‌گويم و برايشان موفقيت بيشتر در برنامه‌هاي بعدي را آرزو مي‌کنم.