ده سال پيش من يکي از عشاق مهندسي الکترونيک بودم و با همين انگيزه در کنکور شرکت کردم و وارد دانشگاه شدم. در طول تحصيل در دانشگاه روز به روز از کارکردن در رشته الکترونيک دلسردتر شدم.اکنون که درس خواندن در دانشگاه به پايان رسيده , سالهاست که ديگر در اين رشته کار نمي کنم. تقريبا از همان سالهاي آخر دانشگاه وارد کار کامپيوتر شدم و مقارن با ورود اينترنت به ايران جزو اولين گروه از کاربران ايراني بودم که کارکردن در اينترنت را فراگرفتم. آن زمان هنوز وب چندان جا نيفتاده بود و بيشتر از telnet و email استفاده مي کرديم. يادش بخير... مايلم علت اصلي رويکرد من به دنياي کامپيوتر را بدانيد. فعلا زياد حوصله توضيح دادن و بحث کردن را ندارم. شايد بعدا مقاله اي در اين زمينه نوشتم. علت اصلي گرايش من به سمت رشته کامپيوتر و خصوصا اينترنت فراواني منابع و resource هاي اين رشته در ايران است. مشکل اصلي صنعت الکترونيک در ايران (به اعتقاد من) کمبود resource هاست . اين ناشي از وضعيت انحصاري اين صنعت در ايران است. کاش چنين نبود. به هر تقدير براي پيشرفت اين رشته در ايران بايد هر مهندس يا تکنسين الکترونيک بتواند قطعات الکترونيکي مورد نياز خود را به آساني بدست بياورد يا بتواند براي طراحي مدارهاي مجتمع (IC) از شرکتها و لابلاتوارهاي مهندسي ( که در ايران در واقع نداريم) کمک بگيرد و از اين جور مسائل... به زبان ساده , اين رشته وقتي پيشرفت مي کند که بتوان به راحتي ايده ها را به فعل درآورد و چيزي ساخت. اين مشکل فعلا در رشته اينترنت و نرم افزار وجود ندارد. البته رعايت نشدن قانون کپي‌رايت جهاني به فراواني resource ها در اين رشته کمک فراوان کرده است ولي حتي اگر در آينده نيز کشور ما مجبور به پذيرش اين قانون در کشور شود من نگراني از بابت فراواني منابع نخواهم داشت چون اصل قضيه اين است که به دليل ساختار و ماهيت رشته کامپيوتر , بوجود آوردن انحصار در آن کاريست بغايت دشوار.